BİZİ SAKIN AFFETME BOSNA

BİZİ SAKIN AFFETME BOSNA

Ben her 11 Temmuz'da utanırım nefes almaktan.

Utanırım "insan" olmaktan.

Gittim...gördüm acının topraklarını.

Duvarlar, sokaklar, toprak, su, hava ağlar mı? 

Bosna'da gördüm; öyle bir ağlar ki!

Duvarlardaki kurşun deliklerinden filizlenen kan çiçekleri gördüm Bosna'da.

Saraybosna, Tuzla, Mostar, Srebrenitsa...

Azap toprakları...

Gözlerimle gördüm acıyı, kulaklarımla duydum toprağın altından gelen çığlıkları, 

Ölüm kokuyordu çiçekler!

Kilometrelerce uzanan bembeyaz mezarlıkları gördüm; utandım, yaşadığım için, nefes aldığım için, insan olduğum için utandım...

Tam 20 yıl önce bugün "insanlık" BM gözetiminde Srebrenitsa'da yok edildi! 

Vicdan, masum insanlarla birlikte toplu mezarlara gömüldü.

Ah öyle bir acı ki, öyle bir keder ki...

Ahhh öyle bir utanç ki!

SAKIN AFFETME BİZİ BOSNA!

Hele sen Srebrenitsa, hele sen, Ahhh sakın affetme bizi...

Affetme ki yaşadığımız, nefes aldığımız her saniye için utanalım...

Bizi sakın affetme Bosna...

Bizi sakın affetme, Srebrenitsa...

Miray, 11.07.15